හිමිදිරියේ විහඟුන් ගී ගයමින්ය
විකසිත වූ කුසුම් සුගන්ධ් හමමින්ය
තාලයකට පාද තබා ඇවිදින්ය
පසුකර ගිය හොරැහින් නුඹ බලමින්ය
පය තැබුවත් සිත එතැනම නතර වෙලා
සොරා ගත්තා හැමදාටම ඕනෙ කියලා
ඔබ ඇවිදින් මා හමුවට මග ඉඳලා
ඔබ කිව්වා මමත් සොරෙක් බව කියලා
හැමදාමත් තියා ගන්න අප දෙදෙනා පොරොන්දු වී
හිස තියලා මගෙ පපුවේ ඇය සිටියේ තුරුලට වී
සෙනෙහස ලඟ තනි වීලා තුටු කඳුළැල් ගලා යාවී
විහඟුන් ගී කුසුම් සුවඳ දිවි ඇති තෙක් ලඟ සිටීවි ... !!!
No comments:
Post a Comment